Yeni Parti’nin geçen hafta sonunda yaşattığı Kuruluş Kurultay’ı ülke siyasetinde bir dönüm noktasıdır.
Çünkü, siyasetin halkın isteğiyle bir niteliksel değişime doğru evirilmesinin temelini oluşturuyor.
Gün, Kurultay’ın anahtar sözcüğü olan “yenilenme” kavramını somutlaştırmaktır.
Bunu sağlayacak olan, öncelikle, 160 kişiden oluşan Parti Meclisi ile Yeni Parti üyelerinin ve halkın kaynaşmasıdır.
GEÇMİŞİN DERSLERİ
Ülkemizin “partili” siyaset tarihinde kadro olayının başlangıcı İttihat ve Terakki dönemine gider. Bilimin yol göstericiliği başta olmak üzere birçok görüş ve düşüncesi Cumhuriyet’in de temeli olan Ziya Gökalp, ülkenin “güzide” adını verdiği seçkinler tarafından yönetilmesi gerektiğini özenle vurgular. Ancak bununla yetinmez, güzidelerin “halka doğru ”gitmelerinin “nedenlerini” de belirterek yaklaşımının altını çizer. Ancak sonuç, I. Dünya Savaşı ve onunla gelen büyük yıkımdır.
Cumhuriyet’in kuruluşundan sonra 1930’larda yayınlanan, önemli ve etkili düşünce dergisinin adı da bilindiği gibi Kadro’dur. Derginin görevi, “İnkılabın İdeolojisini” oluşturmak ve yaymaktır. Ancak, Kurucu Mustafa Kemal Kadrocuları dağıtır; Yayın Kurulu üyelerine kamu bürokrasisinde görev verir; CHP’nin etkili isimlerinden Recep Peker’in İtalyan Ulusal Faşit Partisi’nin kadro yapısının bizde de uygulanması önerisini elinin tersiyle reddeder. Ancak, Köy Enstitüleri, Halkevleri ve Halk Odaları ile uygulanan ve sonraları unutulan halkçılık, aslında eğitimli kişilerle halkın bütünleşmesi anlayışına dayanır.
Çok partili yaşama geçilirken oluşan Demokrat Parti dört kişinin kurduğu bir kadro partisidir. Bu kadronun en tepesindeki iki kişinin seçim tarihi nedeniyle anlaşamaması sonucu ülke 27 Mayıs 1960 askeri darbesine sürüklenir.
Ülkemizde 27 Mayıs sonrasının özgürlük ortamını değerlendiren ve sendikacılarla birlikte ilk yasal sosyalist partiyi kuran M. Ali Aybar’ın “bu ülkenin “Intelligentsiası omurgasızdır” sözleri, kadroculuğun neden başarısız olduğunu açıklar. İzleyen yıllarda Bülent Ecevit’ten Turgut Özal’a, giderek Deniz Baykal’a uzanan siyaset süreçleri, özünde başarısız kalmış kadro hareketleridir.
Türkiye bugün yaşamakta olduğu tek kişiye dayalı Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ne aydın ihaneti sonucu geldi. FETÖ’nün ünlü Abant Toplantılarında yıllarca katkı yapanlar, daha sonra Yetmez Ama Evet diyenler, CHP’yi 13 sene 170 gün yöneten şimdiki Butlan’cı ve onun destekçileri, gerçekte birer kadro yapılanmalarıdır.
Süreç, kolayca, bir taraftan bugünlerde ülkemizde yaşandığı gibi, lidere bağlılığın, bilgi, beceri, deneyim ve ahlakın önüne geçtiği bir sonuca ve bunlardan doğan çürümüşlüğe evriliyor.
Özetle, ülke siyasetinin bir türlü iyileşmeyen hastalıklarının başında kadroculuk geliyor, denilirse, bu hiç de yanlış olmaz.
GÜNÜMÜZDE
İlk bakışta Yeni Parti’nin PM’i de bir kadro olayıdır. Çok kişi de listeye bakarak yorumlar yapıyor. Oysa Yeni Parti’yi, “üyelerin oylarıyla” seçilen Başkan Özel’in de vurguladığı gibi, varıyla-yoğuyla halk kuruyor.
Bu parti, “kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber ya hiçbirimiz” sözleriyle hak arayanların partisidir. Bu nedenle de başta PM ve MYK üyeleri olmak üzere Yeni Parti’de siyaset yapacak kişilerin “ilk işi” halkla kaynaşmaktır.
Çünkü var olan bu çok olumsuz koşullarda ülkeyi düzlüğe bu kaynaşmanın yaratacağı büyük toplumsal güç çıkaracaktır.
Bu kaynaşma, Mahalle Meclisleri uygulaması ile somutlaşarak güçlenir. İlgili Yönerge’de belirtildiği gibi “Mahalle meclislerinin öncelikli kurumsal işlevi, Yeni Parti’nin üye egemenliğine dayalı demokratik örgütlenmesini mahallelerden başlayarak kurmak ve geliştirmektir.” Meclisler, parti üyelerinin, üye olmayan gönüllülerin; önceki dönem siyasetçilerinin, uzmanların; sendika ve meslek odalarının etkin katılımı ve birlikte çalışmalarıyla işlevsellik kazandıkça, süreç, Yeni Parti’yi ve ülke demokrasisini güçlendirecektir.
Bu birliktelik, hukuktan ekonomiye, çevreden tarıma, çalışandan emekliye, gençten işsize, işçiden esnafa, özetle her konuda, yerel, ülkesel ve küresel sorunların ve bunların çözümlerinin ele alınması ile sağlam bir temele yerleşir. Meclislerin eşgüdümü için güçlü bir “iletişim ağı” kurulması da, önce çalışmaların etkinliği, sonra da sandık güvenliği için altyapı olur.
Bu birlikte çalışarak kaynaşmanın doğal sonucu, daha önce bu köşede de ısrarla dile getirildiği gibi, Yeni Parti’nin milletvekillikleri ve yerel yönetimler için göstereceği “adayların tamamının” üyelerin oylarıyla saptanmasıdır. Yerel Meclis çalışmaları ve önseçim yarışı adayların niteliklerine göre sıralanmasını sağlayacak, seçildikten sonra da onlar, kendilerini seçen partililerinden ve seçmenlerinden uzaklaşmayacak ve asla, hele son zamanlarda yaşandığı gibi, başka partilere geçmeyecektir.
Yeni Parti’nin örgüt içi demokrasiyi gerçekleştirmesi, hiç kuşkusuz, zamanla diğer partileri ve örgütleri de bu yönde etkileyecektir.
Ancak o zaman egemenlik gerçek anlamda milletin olur; egemenliğin kayıtsız koşulsuz halkın olduğu Cumhuriyet, kuruluş amacına “tam anlamıyla” ulaşır.






